De dolfijn

Kerstverhaal 2017 voor achterkleindochter Rona

Dit is een verhaal over een dolfijn. Een heel grote vis die leeft in de zee.

In Amerika is een zeedierenziekenhuis. Zieke zeedieren kunnen daar beter worden. Daar zijn natuurlijk geen bedden zoals in een mensenziekenhuis. Een zieke schildpad bijvoorbeeld, die pijn heeft aan zijn pootje, mag daar gewoon rondlopen. Ze hebben zalf op zijn poot gedaan, en dan kijken ze even of hij wel goed beter wordt, want daarna brengen ze hem weer naar het strand en kan hij weer zwemmen in de zee.

Een grote zeevogel met een gebroken vleugel moet wel een poosje in een hokje, want hij moet stilzitten. Hij mag niet proberen te vliegen, tot hij weer beter is. En als hij beter is laten ze hem weer vrij, bij de zee, en dan gaat hij meteen heel blij weer heel hoog vliegen met zijn vleugels wijd! (voordoen)

 

De baas van het zeedierenziekenhuis, is, natuurlijk, een dierendokter. Hij heeft ook een zoon, Tim, van 11 jaar.

Tim houdt hele veel van dieren.

‘s morgens voordat hij naar school gaat, loopt hij nog even het ziekenhuis in om te kijken hoe het met iedereen gaat. ‘Hoe gaat het schilpad? Pootje niet meer pijn?’en: ‘ Hoe gaat het, grote vogel, je moet nog even flink zijn hoor en stilzitten!’.

 

Een keertje kwam hij weer kijken, en toen zei de verzorger:’he Tim, moet je eens kijken, we hebben een dolfijn!’.

En ja, in het grote bad voor de zieke vissen, is een dolfijn. Hij is nog jong, en er is iets mis met zijn staartje. Tim vindt de dolfijn leuk, en het lijkt wel of de dolfijn hem ook leuk vindt. Maar verder is die dolfijn boos, want hij wil niet ziek zijn! Hij wil vrij zwemmen in de grote zee!

 

Als Tim uit school komt gaat hij gauw kijken naar de dolfijn, En, heel jammer, ze hebben het staartje er af moeten halen, het was te ziek. Nou heeft hij geen pijn meer, hij is verder ook wel gezond, maar ja, zonder staartje.

En verder wil hij niet eten. Dolfijnen drinken bij hun moeder (eventueel uitleggen) en die was daar niet. De verzorgers zijn bezorgd, want hij moet echt wel eten, want als je niet eet ga je dood.

Tim zegt tegen de dolfijn: ‘jij moet eten hoor!’’, maar de dolfijn weet ook niet hoe hij dat doen moet. Ze hebben voor hem een flesje gemaakt – zoals je dat ook wel voor mensenbabies hebt, maar dan groter natuurlijk, want een dolfijn heeft wel zo’n grote bek. De dolfijn eet niet, want hij begrijpt het niet.

En dan doet Tim iets heel flinks. Hij weet, dat jonge dieren altijd dingen leren door ze na te doen. Een babyolifantje doet na wat hij zijn moeder ziet doen, kleine aapjes ook, ja, piepkleine jongen van de eekhoorn kijken al hoe moeder nootjes eet. Alle dieren doen dat. Dus Tim denkt, ik zal het voordoen, dan begrijpt hij het misschien.

En hij zet de grote fles aan zijn mond. O, wat vies! Gemalen rauwe vis en een soort pap. Maar hij denkt, even flink zijn want de dolfijn moet gered worden. En ja, het lukt, de dolfijn neemt de fles in zijn mond en drinkt! Hoera! Nou kan hij groeien en gezond zijn.

Behalve leren eten, moest hij ook leren zwemmen. Dat begon hij zelf toen maar zo’n beetje te doen. Beetje schudden, en toen zijn lijfje bewegen als een slang (voordoen). Hij kwam vooruit! Geweldig!

De dierendokter kwam ook kijken hoe hij zwom. Maar die was niet zo erg blij. Hij zwemt helemaal verkeerd! Hij zwemt als een slang (voordoen), maar hij moet zwemmen als een dolfijn (voordoen) en dat is anders! Dit is helemaal niet goed voorhem, op den duur gaat dat niet hoor! Maar ja, gewoon zwemmen als een dolfijn kon hij niet, want hij had geen staartje die zijn lijf afduwt tegen het water!

Hoe moet dat nou verder? Twee oude verzorgers gingen bij elkaar zitten en zeiden: ‘als we nu eens iets heel geks doen: we maken een plastic staartje voor hem’. Ja, dat was wel gek want dat had nog nooit iemand gedaan! Kon dat wel?

Ze maken dus een plastic staartje, in die mooie vorm (voordoen), en maken hem zo dat hij om het eind van zijn lijf gedaan kan worden, met riempjes.

In het grote bad gaan ze, en de dolfijn kent ze wel en is niet bang, dus ze kunnen het plastic staartje aandoen.

Maar de dolfijn denkt: ‘wat raar, wat zit daar aan mij vast! Dat wil ik niet’, en hij gaat net zo wringelen en wrikken tot het staartje er af is.

O je, niet gelukt.

Misschien zijn de riempjes niet zacht genoeg. ‘We gaan er een zacht lapje omheen doen’ denken de twee verzorgers. En dan proberen ze het nog eens. Nee hoor, de dolfijn vindt het raar en het kriebelt en hij stoot het weer af.

En nog eens, weer mis.

De vierde keer, toen ze echt het allerzachtste lapje er om hadden gedaan zeiden ze nog maar eens tegen de dolfijn: ‘laat dat nou zitten, het is een nieuw staartje, dat wil je toch wel?’ Nou ja, dacht de dolfijn.  ‘Nou ja, die mensen willen het graag dat ik dat rare ding omheb. Ik kan het ook wel eens een poosje laten zitten..’

En toen hij weer bewoog, merkte hij dat hij dat staartje zelf kon bewegen! Dat was leuk! En toen hij het ging bewegen ging zijn hele lijfje bewegen (voordoen), en toen merkte hij dat hij vooruit kwam, ja, hij kwam zelfs heel snel vooruit! Op de goede manier, zoals dolfijnen moeten doen! (voordoen).  (niet zoals slangen doen, voordoen)

Hij kreeg er steeds meer plezier in, en ging steeds harder. Want dat staartje, dat zet zijn lijfje goed af tegen het water.

Toen Tim uit school kwam kon hij zien dat zijn vriendje, de dolfijn, heel hard kon zwemmen, met zijn nieuwe plastic staartje!

En de dolfijn was zelf zo blij, dat hij dat Tim eens even wat ging laten zien en een vaartje maakte en even helemaal opsprong uit het water! (voordoen)

Er is nog een klein extra stukje bij dit verhaal, wat ook helemaal echt gebeurd is.

Er zijn kinderen, die ook iets zijn kwijtgeraakt, door een ongeluk of zo. Die hebben bijvoorbeeld een plastic beentje. Dat is heel knap nagemaakt, de voet kan bewegen, ze kunnen er mee hollen en spelen! Lange broek er overheen, schoen aan, en niemand ziet het.

Of een arm, zelfs met een soort hand die maakt dat je een potlood kunt vasthouden en tekenen! Je moet wel oefenen, want als je een ei oppakt, dan moet je zachtjes vastpakken anders knijp je hem zo kapot! Ze zijn dus wel blij met hun nieuwe plastic been of arm, maar soms zijn ze toch nog verdrietig dat ze hun eigen been of arm niet meer hebben.

En deze kinderen, mogen op bezoek bij de dolfijn met zijn plastic staartje.

En die weet precies wat hij moet doen! Hij voelt dat die kinderen een beetje verdrietig zijn en hij weet dat hij ze vrolijk moet maken, dus hij zwemt heel lief naar ze toe, steekt zijn kop uit het water en dan mogen ze hem aaien.

‘Wat een leuk beest’, zeggen de kinderen, ‘maar wat zielig, kijk eens, hij heeft een plastic staartje!’.

‘O’, denkt de dolfijn, ‘hoe zo zielig? Dat zullen nog wel eens zien!!’ en hij zwemt helemaal naar het eind van het bad, (voordoen) draait om en maakt een reuze vaart en als hij bij de kinderen is, springt hij heel hoog op, maakt een draai in de lucht en valt pats weer in het water en het spettert op!!!

De kinderen lachen en zijn blij.

 

28-12-2017, familiekerstdiner. Voor Rona en Veere.

Naar een tv documentaire.

Ook was er een tv serie  ‘Flipper’ van 1965-67 over een dolfijn en zijn vriendje. Liedje ‘Daar heb je Flipper, hij is geweldig…etc’, op dvd 2007 20th Century Fox Home entertainment.

Bij de intro op you tube zie je hem zwemmen.

 

Er is ook een schattig filmpje op you tube over een klein (of lief?) hondje die gered wordt door een dolfijn. Hij ‘rijdt’ op de rug van de dolfijn in de zee. Later uitzinnig blij, de kop van de dolfijn likkend.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *