Gloriosa

Glorie Gloriosa?

Op de bijgevoegde foto kun je een tekening zien die ik maakte van de twee nu bloeiende Gloriosa’s in mijn huisje. (de foto bij de vorige column was trouwens van twee soorten Kornoeljes in mijn tuin, ook eigen foto).

 Eigenlijk moet ik zeggen: ‘zielige Gloriosa’. Hier is zijn verhaal: vorig jaar kocht ik een grote plant met roze Gloriosa’s. Ik had altijd de rood-met-gele soort gehad, en vond deze lichtroze beeldig. Hij was al bijna uitgebloeid, maar dat gaf niet, want nu had ik de knol en ik zou er volgend jaar vanaf het begin van kunnen genieten.

Bij het opgraven van de knol bleken er twee te zijn. Mooi, ik plantte dus een knol in het vroege voorjaar, om de tweede wat later te doen: gespreide bloei. Hij kwam geweldig op. Twee grote stevige stengels. Ik zetten hem in het huisje, een beetje nachtvorst zou het huisje wel tegenhouden. Maar het werd echt koud en ik heb hem niet op tijd binnengehaald… de stengels waren afgestorven. Ok, ik laat dat een tijdje staan, en wie schetst mijn vreugde als hij nog eens een keer twee stengels maakt! Niet zo stoer als de eerste twee, maar toch. Toen kwam vijand nummer twee: een rups. Er werd aan de twee planten geknaagd. Ze hadden inmiddels bloemknoppen, maar het blad toonde telkens vraat. Zonder slijmspoor, dus geen slak. Ik kon het beest maar niet vinden. Gisteren is de laatste knop gesneuveld. Is dat een tragisch verhaal of niet.

De andere knol heb ik later geplant en die heeft nu een wolk van prachtige bloemen. Alleen de kleur! Die is fel oranje geworden! Hoe kan dat nou? Ik had nu eindelijk een lichtroze gekocht, maar het is met de volgende knol veranderd. Zou hij jaar na jaar meer teruggaan naar de oerkleur van Rood/geel? Die heb ik trouwens ook, en overvloedig in bloei. Voor een vriendin maak ik er een tekening van. De bladeren van de Gloriosa hebben aan het eind een klein krulletje. Dat is aan de binnenkant ruw, zodat hij daarmee iets kan vastpakken. Hij slingert  dus niet, maar grijpt met deze bladuiteinden wat hij pakken kan om omhoog te komen. Hij pakt ook je vinger. Een tip; als je op Google Gloriosa tikt en dan op de afbeeldingen, zie je een eindeloze reeks foto’s, de ene nog mooier dan de andere.

Ach mijn tuin

Heb ik niet gezegd dat de tuin emotie betekent? Mijn tuin, maar ook die van Joos waar hij deze week voor het laatst was. Maar daarover de volgende keer.

Als ik naar buiten stap, de keukendeur uit, dan haal ik automatisch diep adem.

Lees meer

De Agapantus

De Agapanthus

Had iemand het soms over de Agapanthus? Even een imponeer-foto.

Je ziet hoeveel hoger ze zijn dan ikzelf (en ik ben 1.74 m). De potten staan op de grond – net als ik. Maar de planten in de potten werken zich omhoog tot een stuk boven de pot uit. Er zit ook allang geen aarde meer in die potten, ze zitten gewoon tjokvol wortels. Toch doen ze het prachtig. Je moet de aarde wel vervangen door heel regelmatig (elke week) mest te geven en te zorgen dat ze nooit droogstaan. Van bovenaf de kluit nat houden en zorgen dat de grote schotel eronder steeds met water staat. In augustus maken ze nieuwe bloemknoppen voor het volgende jaar. Dan moeten ze dus zeker vertroeteld worden.

Lees meer

Joos zijn tuin

Joos: 30 jaar geleden kon hij zijn etage kopen, op de begane grond. Een eenvoudig huis, maar met een tuin van 10 x 7.5 meter. Net goed van maat. Ik kon dat in een weekend weer gefatsoeneerd krijgen als ik kwam logeren. (we hadden een lat-relatie). Zoals het tuintje er bij lag toen hij kwam, was het deprimerend. Een miezerig grasveldje – je moet geen grasveldje nemen in een kleine tuin, die ook nog eens tussen de hoge gebouwen staat. Maar de tulpen van de vroegere bewoonster komen nog steeds ieder jaar op! Mijn ontwerp kun je zien op bijgevoegde tekening. Er kon een vijvertje in – met Dotters. Een fontein. Een verhoogd gedeelte met een muurtje eromheen wat je leuk kon laten begroeien, en achter in de tuin een goede plek voor een zitje.

Er stonden roze Hortensia’s in, en er zijn andere kleuren aan toegevoegd. De trots zijn de twee Camelia’s, nu 4 meter groot, speciaal gekocht bij een kweker die ze uit Nieuw Zeeland haalde, en met kleuren die je verder nergens ziet. De C. Desire, tweekleurig, vloeiend van roze naar wit en met veel bloemblaadjes; en een rode gestreepte waarvan ik de naam niet meer weet. De beschutte plek (geen zon voor 12 uur, achter een schutting, en op de vruchtbare turf-achtige grond) was ideaal. De heel vroege bloei was een extra vreugde. (deze staan nog niet op de tekening). Ook een speciale trots waren de Helleborissen. Hij had zeldzame zwarte en witte, bloei al in januari. Een geweldige Prunus moest telkens worden ingekort; en in het minieme plekje achter de Prunus hebben we een Kerria Japonica (gele pompoentjes) gezet, die het daar nog deed ook. De combinatie was niet geweldig, hoewel Joos dat bonte juist leuk vond.

Omdat de grond nog steeds inklinkt, zakt ze lager dan het straatje voor de keuken. Voor de tegels die de afscheiding vormden, was een spleetje aarde ontstaan. Ik heb daar eens een stel Crocusbolletjes geplant, langs de hele rand, van links naar rechts. In het voorjaar was Joos dat allang weer vergeten, en hij belde me heel verbaasd: ‘weet je dat er mysterieuze plantjes opkomen langs de tegels?’ Dat vond hij enig, en nadat de bolletjes uitgebloeid waren, zetten we er kleine, paars met oranje viooltjes in. Die rand stond spectaculair-schattig!

De lievelingsroos was de Westerland, zacht oranje en geurend. Twee witte klimrozen hadden we ook, naast elkaar geplant bij de schuur. De ene was een gewone Sneeuwwitje, maar de andere een Rambler, en die bleek bijna niet in toom te houden. Overweldigend! Door elkaar heen stond het bijzonder mooi. Het verzamelen van speciale planten was meteen een doel voor onze tochtjes met de kampeerbus. Joos ging veel liever naar kwekers dan naar tuincentra, de laatste eigenlijk liever helemaal niet.

Toen hij daar dit jaar niet meer kon wonen was het afscheid uit den Haag zwaar. Zijn buurtje, de buren, zijn ‘roots’ in den Haag, maar vooral zijn tuin. Op 8 oktober was zijn laatste verjaardag. Toen was hij daar om samen met mijn schoonzoon Wim de laatste spullen op te halen. Toen was Ton ook gevraagd om het onkruid weg te halen om het huis te kunnen verkopen. Ton deed zo eens per jaar het grote werk, snoeien etc. Ton had taart, de buurvrouw kwam toevallig vroeg thuis van haar werk, het was mooi weer, en dat laatste samenzijn heeft het Joos mogelijk gemaakt om den Haag los te laten. Op zijn nieuwe adres, een aanleunwoning in Bussum, wachtte ik hem op met brandende kaarsen, weer taart, port, sigaartje en een gek kerstboompje met lichtjes. Dat vond hij nog het mooiste.

Op zijn nieuwe adres werd een nieuwe tuin aangelegd door mijn dochter. Enkele dierbare planten meegenomen uit den Haag, en uitbundige Chrysanten, kleine en grote violen, en een berg bollen zoals 3 soorten roze tulpen, drie soorten kleine Narcissen, Crocussen etc. voor het voorjaar. Muziek voor een toekomst die niet meer kwam. Op 27 oktober stierf hij in zijn slaap.

2013